دست های بی سایه

وقتی در مورد جریان سازمان مدیریت و برنامه ریزی و تکه پاره شدنش در یک شب و این که چطور یک سازمان با این سابقه و این مدل عملکرد کلاسیک خیلی راحت متلاشی می شود و هیچ خلایی اتفاق نمی افتد بی مقدمه گفت : روزهای انقلاب بود که سر موضوعی با مهدوی کنی حرفم شد ، بهم گفت :  شماها این قانون اساسی و مجلس و انتخابات رو شما گذاشتید رو دست ماها . . . . !  ما این چیزا رو نمی خواستیم که ، آقا می نشست اون بالا برای هر استان یک نماینده معرفی می کرد دیگه . . .

دکتر یزدی بهم گفت دیگه با چه زبونی بگن حکومت اسلامی می خوان ، دارن والی معرفی می کنند ، دارن هر استانی رو ایالتی اداره می کنند که برای هر استان یک والی یا یک نماینده بفرستند.

مثل سرزمین شام یا مصر یا کوفه یا . . . . .

خدا می داند . . . .

هوش و ذکاوت دکتر یزدی را در سن هفتاد و چهار سالگی باید ستود. نه این که چون می شناسمش . چون کمتر پیرمردی را دیده ام که به این سن این قدر پویا زندگی کند. صحبت هایش از جهان شگفت انگیز مغز گرفته تا پیچیده ترین مسائل قرآن و مسائل روز سیاسی و اقتصادی و گشت و گذارش در اینترنت و تبحرش در کامپیوتر و اینترنت برایم جالب است. امشب وقتی فردی از انتخابات خبرگان پرسید گفت : از اصل این مجلس اشتباه است. وقتی در جریانی به دور تسلسل برسی چه نتیجه ای می توانی بگیری ؟ در این چرخه ی باطل  رهبری اعضای فقهای شورای نگهبان را انتخاب می کند سپس اعضای شورای نگهبان افراد خبرگان را انتخاب می کنند . چطور می شود افرادی که منصوب غیر مستقیم خود رهبری هستند بر عملکردش نظارت کنند؟ کجای هیچ سیستمی دیده اید که مرئوس به رئیس نظارت کند؟ رهبری ای که این اواخر می گویند منصوب خداوند است چه نظارتی می خواهد ؟ می گویند مردم ناصب رهبری نیستند ناصر آن هستند. یعنی فقط می توانند رهبر را یاری کنند نه این که انتخاب کنند.

حالا سوال این جاست مجلس خبرگانی که همه ی جلسه هایش غیر علنی بوده چه لطفی می تواند برای ملت داشته باشد؟  

پنج شنبه گذشته وقتی بعد از فراقت از کار به سارغ ماشین رفتم که به سمت کلاس بروم با شیشه خرده و جای خالی ظبط ماشین مواجه شدم. . . چون در عرض یک ساعت این کار شده بود و تازه بود به پیشنهادی به پلیس تماس گرفتم . . بعد از ۱۰ دقیقه یک موتور سوار که سرباز بود خیلی آهسته آمد و آرام گفت که ضبطتو بردن ؟ گفتم آره حتی به خودش زحمت نداد که از موترش پیاده بشه . گفت اگه می خوای بیا کلانتری یه شکایت بنویس برو دادسرا و . . .   ولی به جایی نمی رسی . . . حالا خود دانید . . . . گاز داد و رفت . . . . .

 

خیلی جالب بود . . . 

ای بلند آواز نغمه ساز این ملک و دیار                                         

همچو باران بهاری در دل و جانم ببار

نغمه ی جادوئیت آرامش و روح و روان                                       

 جان عشاق و نوا، سرو چمان، آرام جان

آن مرکب خوانی ات با آن همه شور و نوا                                     

 آسمان عشق تو ما را برد سوی خدا

تا که بیدادت کند فریاد در گوش دلم                                           

یاد بیدادی نمی ماند دگر در خاطرم

نغمه ی ماهور تو دل را چه شیدا می کند                                      

 زیر و بم در شعر حافظ را هویدا می کند

هر زمان سرمی دهی تصنیف و هم آواز را                                     

بر سر وجد آوری تو صاحبان ساز را

گه صدایت می زند آتش به جان عاشقان                                      

گه به دشت تشنه ی دل می شود آب روان

تا تو درمان می کنی، بر گو، دوا از بهر چیست؟                              

بهر بیماران، شفابخشی چو آوای تو نیست

 

آبرو و فخر موسیقی ایران بوده ای                                              

 بی نیاز از هر ریا، تو اهل ایمان بوده ای

ربّنا گویان مناجاتی که داری با خدا                                             

می بری ما را به سوی عالمی بی انتها

در سکوتِ شب، کویرِ دل چراغان می کنی                                    

 با دَمِ داوودیت ما را تو مهمان می کنی

از همه رنگی جدا بودی تو ای جان جهان                                     

 خود نیالـودی به رنگی، در همه دور و زمان

خسرو خوبان و دستان، چشمه ی نوش ات خوش است                   

 گنبد مینا و آهنگ وفا عاشق کش است

با رباعیات خیام ات چه غوغا می کنی                                          

سست بنیادی دنیا را هویدا می کنی

گاه از چنبر برون جستی ز شعر مولوی                                        

 گه به خلوت در نشستی تو به همراه رهی

با نوای دلکشِ خود یاد طاهر کرده ای                                          

در خیال، آن پیر را الحق که ظاهر کرده ای

انتظار دل سر آمد پر کن این پیمانه را                                          

ناز لیلی را ببین و بازگو افسانه را

راز دل را باید از آوای خوب تو شنید                                          

 صوتِ تو بر جمله شعر شاعران جانی دمید

با فغانت یادِ ایّام بهاران کرده ای                                                

 بار دیگر یاد باد از روزگاران کرده ای

در زمستان شکوه از نامردمی ها آوری                                           

 همره خود قاصدک را نا کجاها می بری

هم نوا با بم بخواندی از جفای روزگار                                        

کار نیک تو بماند در زمانه یادگار

افتخارِ ما به آفاقی و نامت بر زبان                                               

 بی گمان آوای تو پاینده ماند در جهان

ناخدای کشتی موسیقی و سکان به دست                                      

 هوشیار از بیم موج و بیم گردابی که هست

بی تکلف گویمت اسطوره ی ذوق و هنر                                      

 شوق آوازت نخواهم داد بر درّ و گهر

سینه ات آیینه ی پاک همایون پرور است                                    

شاخ شمشادی که پروردی کنون جان پرور است

آرزو دارم بمانی و بماند هر بهار                                                 

 آن همایون نغمه های جاودانت یادگار  

 

فرحناز عطایی 

بهار 1384                  

جایی بر سر در یکی از نهاد های نظامی بر روی پارچه ای کهنه که معلوم بود تکراری و برای سال های گذشته بوده است نوشته شده بود : سالروز آغاز هشت سال دفاع مقدس که هدفی جز حفظ کیان اسلام و قرآن نداشت گرامی باد . . . 

لحظه ای به فکر فرو رفتم .  یعنی میهن و وطن و مردم و تمامیت ارضی و کشور و . . . همه فدای قرآن شد.

آیا خود کسانی که جنگیده بودند هم همین نظرات را دارند.

جایی خواندم در مناظره های مهندس بازرگان با امام در پاریس مطالبی رد و بدل شده بود که من باب همین قضیه بود.

امام ایران را برای اسلام می خواستند که مهندس اسلام را برای ایران می خواست. 

اصولا باید وطنی باشد که در آن اسلامی باشد . . . !