برای استاد
ای بلند آواز نغمه ساز این ملک و دیار
همچو باران بهاری در دل و جانم ببار
نغمه ی جادوئیت آرامش و روح و روان
جان عشاق و نوا، سرو چمان، آرام جان
آن مرکب خوانی ات با آن همه شور و نوا
آسمان عشق تو ما را برد سوی خدا
تا که بیدادت کند فریاد در گوش دلم
یاد بیدادی نمی ماند دگر در خاطرم
نغمه ی ماهور تو دل را چه شیدا می کند
زیر و بم در شعر حافظ را هویدا می کند
هر زمان سرمی دهی تصنیف و هم آواز را
بر سر وجد آوری تو صاحبان ساز را
گه صدایت می زند آتش به جان عاشقان
گه به دشت تشنه ی دل می شود آب روان
تا تو درمان می کنی، بر گو، دوا از بهر چیست؟
بهر بیماران، شفابخشی چو آوای تو نیست
آبرو و فخر موسیقی ایران بوده ای
بی نیاز از هر ریا، تو اهل ایمان بوده ای
ربّنا گویان مناجاتی که داری با خدا
می بری ما را به سوی عالمی بی انتها
در سکوتِ شب، کویرِ دل چراغان می کنی
با دَمِ داوودیت ما را تو مهمان می کنی
از همه رنگی جدا بودی تو ای جان جهان
خود نیالـودی به رنگی، در همه دور و زمان
خسرو خوبان و دستان، چشمه ی نوش ات خوش است
گنبد مینا و آهنگ وفا عاشق کش است
با رباعیات خیام ات چه غوغا می کنی
سست بنیادی دنیا را هویدا می کنی
گاه از چنبر برون جستی ز شعر مولوی
گه به خلوت در نشستی تو به همراه رهی
با نوای دلکشِ خود یاد طاهر کرده ای
در خیال، آن پیر را الحق که ظاهر کرده ای
انتظار دل سر آمد پر کن این پیمانه را
ناز لیلی را ببین و بازگو افسانه را
راز دل را باید از آوای خوب تو شنید
صوتِ تو بر جمله شعر شاعران جانی دمید
با فغانت یادِ ایّام بهاران کرده ای
بار دیگر یاد باد از روزگاران کرده ای
در زمستان شکوه از نامردمی ها آوری
همره خود قاصدک را نا کجاها می بری
هم نوا با بم بخواندی از جفای روزگار
کار نیک تو بماند در زمانه یادگار
افتخارِ ما به آفاقی و نامت بر زبان
بی گمان آوای تو پاینده ماند در جهان
ناخدای کشتی موسیقی و سکان به دست
هوشیار از بیم موج و بیم گردابی که هست
بی تکلف گویمت اسطوره ی ذوق و هنر
شوق آوازت نخواهم داد بر درّ و گهر
سینه ات آیینه ی پاک همایون پرور است
شاخ شمشادی که پروردی کنون جان پرور است
آرزو دارم بمانی و بماند هر بهار
آن همایون نغمه های جاودانت یادگار
فرحناز عطایی
بهار 1384
